Historia

Do walki o mistrzostwo Polski w 1961 roku przystąpiono w składzie, który wywalczył awans. Pierwszy mecz, z ŁKS Łódź, rozegrany 19 III na mieleckim stadionie przy obecności około 15 tysięcy widzów, zakończył się remisem 1:1. Późniejsze mecze, spośród których wyróżniły się wygrane z Polonią Bytom 4:3, Legią Warszawa 2:0 i Lechią Gdańsk 6:1, potwierdziły możliwości mieleckiego zespołu. Nierówna forma i brak doświadczenia, mimo ambicji i niezłego wyszkolenia, spowodowały jednak, że mielecki zespół z najwyższym trudem uratował się przed spadkiem do II ligi, zajmując 12 miejsce (26 21:31 34:45). Przed kolejnym sezonem zmieniono trenera, ale nie dokonano potrzebnych wzmocnień (mimo odejścia E.Pyki) i w zreformowanej I lidze (grano tylko na wiosnę w związku z przejściem na system jesień-wiosna) Stal zajęła w grupie II ostatnie – 7 miejsce (12 6:18 9:21) i została zdegradowana do II ligi wraz z Cracovią (ostatnie miejsce w grupie I). W barażowych meczach o 13 miejsce Stal pokonała Cracovię 3:0 i 1:0. Sukcesem było natomiast wyróżnienie Stali pucharem PZPN za 1 miejsce w klasyfikacji fair play (czystej gry). Pierwsze, dwuletnie spotkanie z ekstraklasą zakończyła Stal bilansem: 40 meczy – 11 zwycięstw, 9 remisów i 20 porażek, stosunek punktów 31:49, ilość bramek zdobytych i straconych 47:66. W meczach międzynarodowych mielczanie wygrali m.in. z czołową drużyną NRD Emporem Rostock 3:2 i przegrali z Lewskim Sofia 1:2. W zespole grali: Ryszard Mysiak i Wiesław Pytlos (bramkarze), Otton Opiełka, Jan Król, Tadeusz Lupa, Leszek Gaj, Jerzy Syska, Herbert Juraszczyk i Ryszard Rachwał (obrońcy), Zbigniew Czudo i Kazimierz Budek (pomocnicy), Alfred Gazda, Henryk Czylok, Erwin Pyka, Helmut Tobolik, Stefan Gabrysiak, Tadeusz Płaneta, Ryszard Harężlak i Ryszard Kleszcz (napastnicy). Trenerami byli: Henryk Skromny (1961) i Czesław Suszczyk (1962), a kierownikiem drużyny – Edward Kołacz.

Po spadku do II ligi liczono, że piłkarze szybko odzyskają I ligę, bowiem z pierwszego składu ubył tylko H.Tobolik (zakończył karierę z powodu choroby serca), a zasilono drużynę kilkoma zdolnymi piłkarzami ze Śląska i Krakowa. Powrócił też renomowany trener Michał Matyas. Zmiany te okazały się jednak niewystarczające nawet na II ligę, w której drużyny traktowały mecze z byłym I-ligowcem z reguły prestiżowo. W sezonie 1962/1963 Stal zajęła 10 miejsce (na 16 zespołów) z bilansem: 30 29:31 31:33, a w sezonie 1963/1964 – 12 miejsce (30 28:32 26:38). W dalszych latach sprowadzano do Mielca kolejnych zawodników i zmieniano trenerów, ale nie osiągnięto satysfakcjonujących wyników. Sezon 1964/1965 zakończono na 8 miejscu (30 29:31 27:32), a sezon 1965/1966 na 7 miejscu (30 30:30 45:38). Zupełne załamanie się drużyny nastąpiło w sezonie 1966/1967, kiedy nie grali już podstawowi zawodnicy z dawnego I-ligowego składu, a następstwem słabej gry (Stal zajęła 14 miejsce (30 25:35 35:52) był spadek do III ligi. W latach 1962-1967 występowali w zespole m.in.: Andrzej Barglik, Kazimierz Budek, Zbigniew Czudo, Henryk Czylok, Adam Dąbek, Leszek Gaj, Waldemar Gajek, Alfred Gazda, Włodzimierz Gąsior, Stanisław Gruszka, Jan Haberko, Eryk Hansel, Ryszard Harężlak, Mieczysław Kamuda, Rajmund Kapuściński, Henryk Kasperczak, Ryszard Kleszcz, Józef Klimza, Stanisław Korpalski, Janusz Korpanty jr, Jan Król, Antoni Kruczyński, Jan Leś, Adam Lubertowicz, Tadeusz Lupa, Adam Macheta, Stanisław Machoń, Bogusław Mazur, Józef Mazur, Ryszard Miceusz, Ryszard Mysiak, Otton Opiełka, Stanisław Paluch, Zygmunt Pietraszewski, Maciej Pietrykowski, Tadeusz Płaneta, Marian Płaza, Wiesław Pytlos, Ryszard Rachwał, Jerzy Rejdych, Jan Rymanowski, Marian Stala, Stanisław Stój, Ginter Strańczyk, Paweł Strzelecki, Józef Sudoł, Jerzy Syska, Wolfgang Volstaedt, Diter Weiss i Adam Wincencik. W tym okresie trenerami byli: Michał Matyas (1962-1963), Stanisław Malczyk (1963-1964), Otton Opiełka (1964), Władysław Lemiszko (1964-1965) i Konrad Jędryka (1966-1967), a kierownikami drużyny – Edward Kołacz i Tertulian Świech.