Historia

W sezonie 1988/1989 młoda drużyna, po kilku korektach (odeszli: J.Bedryj, M.Filipczak i J.Dobrowolski – przybyli m.in.: Dariusz Sajdak, Dariusz Zagórski, Tomasz Kukowski i Wojciech Klich), zagrała w sezonie bardzo dobrze i wywalczyła 5 miejsce (30 33 35:27). Uczestniczyła też w międzynarodowych rozgrywkach o Puchar Lata, ale mimo zwycięstw 4:1 i 1:0 z Djurgardens Sztokholm i remisów z Stuttgarter Kickers (RFN) 1:1 i 0:0, zajęła dopiero 3 miejsce, mając tyle samo punktów, co zwyciężca (Naestved z Danii) lecz gorszy bilans bramkowy. Sezon 1989/1990 grano w składzie osłabionym odejściem lidera drużyny K.Tochela oraz Z.Makucha i J.Urbanka. (Przybyli m.in. Krzysztof Łętocha, Marcin Hrapkowicz, Jacek Tomczak i Krzysztof Tomanek.) Stal uplasowała się na 11 miejscu (30 26 27:38). W reprezentacji Polski grali: P.Czachowski i A.Fedoruk.

Do sezonu 1990/1991 przystąpiono bez M.Śliwowskiego (wypożyczony do Bochum) i E.Tyburskiego, ale z m.in. Rafałem Rutą, Krzysztofem Boćkiem, Andrzejem Jaskotem i kilkoma innymi wychowankami. W połowie rozgrywek odszedł P.Czachowski. Trenerami byli: M.Kosiński, a po 12 meczach – W.Gąsior. Nie zdołali jednak skutecznie przebudować drużyny i efektem było dopiero przedostatnie, 15 miejsce (30 16 25:49). Stal nie została jednak zdegradowana, ponieważ powiększono I ligę do 18 zespołów i w barażach zwyciężyła wicemistrza II ligi Miedź Legnica (1:3 w Legnicy i 3:0 w Mielcu). W I reprezentacji Polski wystąpił A.Fedoruk. Kolejne poważne zmiany w składzie nastąpiły przed sezonem 1991/1992. Odeszli m.in.: P.Wojdyga, D.Sajdak i D.Zagórski, a przybyli m.in. Paweł Curzytek, Modest Boguszewski i Wiesław Bartkowski oraz grupa wychowanków z bramkarzami Witoldem Gajkiem i Bogusławem Wyparłą, a także pierwsi zawodnicy zagraniczni – Aleksiej Tierieszczenko z Dniepru Czerksa i Siergiej Raliuczenko z Metallista Charków. Mocno przebudowany skład utrzymał się w I lidze, plasując się na 13 miejscu (34 32 27:28). Grając we wzmocnionym składzie (przybyli m.in.: Ryszard Federkiewicz, Janusz Czyrek, A.Drożdż, Daniel Konopelski), z I trenerem G.Latą i II trenerem Januszem Białkiem (kierownik drużyny: Edward Kieżel, a następnie Waldemar Gajek) – w sezonie 1992/1993 wywalczono 6 miejsce (34 39 41:28). W I reprezentacji Polski nadal występował A.Fedoruk. Po odejściu trenerów G.Laty i J.Białka do Olimpii Poznań – drużynę przejęli Witold Karaś i Krzysztof Rześny. Odeszli m.in. A. Fedoruk i A.Jaskot, a przybył Paweł Pilawiecki.

Niepomyślny przebieg rundy jesiennej sezonu 1993/1994 spowodował zmianę na stanowiskach trenerskich – w miejsce W.Karasia i K.Rześnego zatrudniono Franciszka Smudę i menadżera Edwarda Sochę. Asystentem trenera został Jan Złomańczuk, a kierownikiem drużyny – Edward Oratowski. Od 1 I 1994 sposorem i prezesem Autonomicznej Sekcji Piłki Nożnej został Thomas Mertel, przedsiębiorca z RFN. W zimowej przerwie drużynę wzmocnili: Bogusław Cygan, Paweł Kloc i kolejny nabytek zagraniczny – Aleksander Spiwak z Doniecka. Po bardzo dobrej grze Stal wydostała się ze strefy spadkowej i zajęła 11 miejsce (34 31 32:45). W okresie przygotowawczym do sezonu 1994/1995 odeszli m.in. A.Tierieszczenko, P.Curzytek, R.Drożdż i A.Spiwak, a przybyli m.in.: Janusz Kaczówka, Marek Kupidura, Rafał Domarski (syn Jana – b.reprezentanta Polski) i Sebastian Piechota. Na początku rozgrywek nowego sezonu Stal została zaproszona do Norymbergi, gdzie rozegrała sparingowy mecz z reprezentacją Kuwejtu i wygrała 1:0 (bramkę zdobył D.Konopelski). Pierwszy i ostatni mecz z reprezentacją państwową FKS Stal rozegrała w składzie: Sławomir Bielecki, K.Łętocha, R.Federkiewicz, W.Bartkowski (M.Kupidura), Barnak, J.Kaczówka, P.Kloc (D.Konopelski), R.Ruta (S.Piechota), T.Kukowski, R.Domarski (T.Tułacz), B.Cygan. W trakcie sezonu przybyli Rafał Oprzondek i T.Tułacz. 11 IV 1995 trener F.Smuda zrezygnował z prowadzenia zespołu, ale ostatecznie Stali (pod kierunkiem trenera J.Złomańczuka) udało się uratować przed spadkiem i zająć 11 miejsce (34 31 44:50). Sukcesem było zdobycie przez B.Cygana tytułu króla strzelców z 16 bramkami.