Historia

Sezon 1972/73 był już zupełnie wyjątkowym i nadzwyczaj szczęśliwym – Stal Mielec zdobyła 1 miejsce i tytuł Mistrza Polski! (26 36:16 47:21). O sile zespołu świadczyły nie tylko liczne wygrane mecze w Mielcu (m.in. z Gwardią Warszawa 5:0), ale przede wszystkim zwycięstwa na wyjazdach (m.in. z Pogonią Szczecin 3:1, Wisłą Kraków 3:0, Legią Warszawa 3:0 i Polonią Bytom 6:0). G.Lato został królem strzelców (13 bramek). Skład: Z.Kukla – bramkarz oraz K.Rześny, M.Kosiński, E.Hansel, W.Gąsior, A.Popowicz, W.Karaś, G.Lato, H.Kasperczak, A.Janus, R.Sekulski, J.Domarski, S.Stój, J.Wiącek, T.Krysiński, R.Rachwał i S.Stępień. (Rezerwowy bramkarz S.Majcher nie grał w meczach mistrzowskich.) Trenerami byli: Stanisław Gajewski (1968-1972) oraz Węgier Karoly Kontha i II trener Aleksander Brożyniak (runda wiosenna 1973), a kierownikiem drużyny – Józef Dubiel. W jesieni Stal (bez E.Hansela, którego zastąpił Ryszard Per) wystartowała w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych i odpadła w I rundzie, przegrywając z Crveną Zwezdą Belgrad (1:2 w Belgradzie – 19 IX i 0:1 – 3 w Krakowie – 3 X), ponieważ stadion w Mielcu nie spełniał wówczas wymogów rozgrywek tej rangi). Mieleccy piłkarze odgrywali coraz większą rolę w reprezentacji Polski, np. w eliminacyjnych meczach do Mistrzostw Świata w 1974 wystąpili w 1973r.: z Walią (0:2 – Cardiff ) – H.Kasperczak, z Anglią (2:0 – Chorzów) – K.Rześny i J.Domarski, z Walią (3:0 – Chorzów) – H.Kasperczak, G.Lato i J.Domarski oraz z Anglią (17 X – Londyn – 1:1) – H.Kasperczak, G.Lato i J.Domarski. Bramkę dla Polski, jedną z najsłynniejszych w historii polskiej piłki nożnej i dającą Polsce awans do finałów MŚ – 1974, zdobył J.Domarski, po akcji H.Kasperczaka i G.Laty.

Do sezonu 1973/1974 przystąpiono z trenerem Aleksandrem Brożyniakiem (II trener – Zenon Książek) i ustabilizowanym składem, który uzupełnili m.in.: Edward Oratowski, Ryszard Adamowicz i bramkarz Wiesław Siewierski. Po zaciętych bojach – głównie z koalicją śląskich drużyn (m.in. z Górnikiem Zabrze 0:2 i 0:1) – Stal zajęła 3 miejsce (30 37:23 41:24), za Ruchem Chorzów i Górnikiem. W pamięci mieleckiej publiczności pozostał szczególnie zwycięski mecz z ŁKS Łódź 7:0 i wygrana ze Śląskiem we Wrocławiu 5:0. Po zakończeniu rozgrywek reprezentacja Polski uczestniczyła w Mistrzostwach Świata (15 VI-6 VII 1974-RFN) i po szeregu świetnych meczy zdobyła 3 miejsce i srebrne medale. G.Lato z 7 strzelonymi bramkami został królem strzelców MŚ, H.Kasperczak był jednym z najlepszych w drużynie, a J.Domarski także wystąpił w kilku meczach.

W sezonie 1974/1975 drużyna Stali, wzmocniona m.in.: Edwardem Bielewiczem, Andrzejem Padwińskim, Kazimierzem Polakiem i Mirosławem Misiowcem, zdobyła wicemistrzostwo Polski (30 38:22 40:24), za Ruchem Chorzów. G.Lato z 19 bramkami został ponownie królem strzelców. Z 13 zwycięstw na uwagę zasłużyło pierwsze w historii klubu zwycięstwo nad Górnikiem Zabrze 2:1. Trenerem był Zenon Książek, II trenerem Orest Lenczyk, a kierownikiem drużyny – J.Dubiel. W roku 1975 rozegrano rekordową ilość meczów międzynarodowych. W Pucharze UEFA Stal (jako wicemistrz Polski) wyeliminowała kolejno: Holbaeck (Dania) 1:0 i 2:0, Carl Zeiss Jena (NRD) 0:1, 1:0 i 3:2 w rzutach karnych oraz Inter Bratysława 0:1 i 2:0, co dało jej awans do ćwierćfinału. W towarzyskich spotkaniach m.in. przegrała z reprezentacją Buenos Aires 2:3 i wygrała z Estudiantes La Plata 2:1 (w czasie tournee po Argentynie) oraz przegrała z Bordeaux 1:2 i wygrała z Merignac 4:0 (w czasie tournee po Francji). G.Lato i H.Kasperczak pozostawali nadal podstawowymi zawodnikami reprezentacji Polski.